Iveta na szlaku GR11: Trudna wędrówka od Morza Śródziemnego aż do Atlantyku

Już kilka lat temu dałam się skusić na długodystansowe trasy. Inspiracją do wyboru tej trasy był wykład podróżniczy. Prelegent zakochał się w Pirenejach, a ja po obejrzeniu jego filmów miałam wrażenie, że to będzie tego warte. 

W Rock Point udało mi się wynegocjować 35 dni urlopu, a jako bonus wygrałam Rock Point Challenge Grant – pracownicze wsparcie materialne i finansowe. 

Nie lubię wędrować sama, więc zabrałam ze sobą chłopaka, który tak samo jak ja lubi góry i wyzwania. Był to jednocześnie sprawdzian naszego związku i umiejętności komunikowania się ze sobą.

Wylądowaliśmy w Barcelonie, a następnie środkami transportu publicznego udaliśmy się do punktu wyjścia – Cap de Creus. Miejsce to jest jednocześnie najbardziej wysuniętym na wschód krańcem kontynentalnej części Hiszpanii. 

Skalisty, wyschnięty i tylko lekko pofałdowany krajobraz stopniowo przechodził w lasy subtropikalne (w tym dęby korkowe), wzgórza, a nawet prawdziwe góry. W tej części trasy, ku naszemu zaskoczeniu, pokonaliśmy nawet najwyższy szczyt całej trasy – Coll de Noucreus (2796 m n.p.m.). 

Największym problemem był upał i brak wody. Część źródeł wyschła, więc kilka razy balansowaliśmy na granicy odwodnienia. Nie uniknęliśmy ani oparzeń słonecznych, ani pęcherzy. Wylewało się wszystko, co tylko mogło... Nutella, camembert, czekolada i my. 

Trasa w tej części przebiega niemal codziennie przez wioskę, więc zaopatrzenie nie stanowi problemu. Jedyne, na co trzeba uważać, to siesta, podczas której większość sklepów jest zamknięta. 

Ze względu na gęstość zaludnienia i brak wody w naturze często nocowaliśmy na kempingach, których jest tu również mnóstwo. Kempingi często dysponują własnym sklepem, restauracją i basenem.

Podczas gdy na pierwszym etapie spowalniał nas głównie upał, na drugim etapie przeszkodą stały się już same wzniesienia. Spodziewaliśmy się, że wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza zrobi się chłodniej. Nie spodziewaliśmy się jednak, że upał zastąpi tydzień burz i deszczy. Burze w Pirenejach pojawiają się zazwyczaj po południu lub wieczorem. Te, które nas spotykały, często pojawiały się już o 11. 

Czasami wstaliśmy o 5 rano, żeby zdążyć przejść przez przełęcz. Czasami z powodu pogody musieliśmy zmieniać trasę i trzymać się doliny. Kilka razy zatrzymaliśmy się w pensjonacie, żeby zdążyć wysuszyć rzeczy przed kolejnym dniem. 

Mieliśmy tu dość ciężkie chwile. Jednego dnia padał grad. Następnego dnia nie zdążyliśmy przejść przez przełęcz, więc pokonywaliśmy ją w burzy. Znajdowała się tu również jedna z najtrudniejszych do przejścia przełęczy – Portella de Baiau. 

W drodze na szczyt przechodziliśmy przez rozległe pole kamienne, miejscami pokryte śniegiem. Zejście było stromym zjezdem po piargach. Mimo wszystkich trudności mieliśmy też piękne chwile. Zwłaszcza podczas przejścia z Hiszpanii do Andory nie mogłam nacieszyć się widokami.

Trzecia sekcja zaprowadziła nas do samego serca Pirenejów. Znajdują się tu również dwa najwyższe masywy – Possets i Maladeta, do którego należy najwyższy szczyt całego pasma, Pico de Aneto. 

Przemierzaliśmy również pierwszy z dwóch parków narodowych – Aigüestortes i Estany de Sant Maurici. Niestety, również tutaj pogoda nam nie sprzyjała, więc wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza znaleźliśmy się w chmurach i zostaliśmy pozbawieni widoków.

 W wyższych partiach Pirenejów znajduje się wiele schronisk, w których można przenocować i zjeść posiłek. Jesteśmy trochę introwertykami, więc woleliśmy spać w namiocie. Poza parkami narodowymi rozbijanie namiotów jest dozwolone, a odpowiednich miejsc jest tu pod dostatkiem. 

Często spotykaliśmy drużyny harcerskie i grupy młodzieży, które miały schroniska zarezerwowane z wyprzedzeniem, więc nie było tam miejsca dla wszystkich. Dlatego zalecam rezerwowanie noclegów z wyprzedzeniem lub unikanie okresów wakacyjnych.

Po przybyciu do Parzanu dowiedzieliśmy się, że na następny dzień prognozowana jest tak deszczowa pogoda, że w takich warunkach nie ma sensu ruszać w drogę, więc postanowiliśmy zrobić sobie jeden dzień przerwy (ZERO DAY) i odpocząć w miejscu zakwaterowania. 

Następnego dnia staraliśmy się nadrobić zaległości. Na tym odcinku spotykaliśmy też więcej innych turystów. Większość osób wyruszała z przeciwnej strony, więc prawdopodobnie wynikało to z początku wakacji. 

W tej sekcji znajduje się kolejny park narodowy – Ordesa y Monte Perdido. Znajdziemy tu najwyższą wapienną górę Europy, Monte Perdido, a także kilka imponujących kanionów. Wśród nich wyróżnia się kanion Ordesa, który zalicza się do największych w Europie.

Po dwóch poprzednich etapach, które były co prawda urzekające, ale też bardzo wymagające pod względem różnicy wysokości i ukształtowania terenu, doceniliśmy powrót do łagodniejszych wzniesień, które opadały z powrotem w stronę powierzchni oceanu. Jedynie przez ostatnie dwa dni padało od rana do wieczora. 

Przez mgłę mieliśmy problem ze znalezieniem drogi, która prowadziła przez pastwiska i nie była w ogóle wydeptana. Deszczowi nadaliśmy kryptonim „poziomy”. Nie chciał bowiem przestrzegać żadnych zasad i padał poziomo, prosto nam w oczy. 

Przez ostatnie dziesięć dni naszej wyprawy jeden z członków naszej ekipy miał również przebitą matę do spania. Otwór był jednak tak mały, że nie byliśmy w stanie go znaleźć i załatać. Do tego doszły jeszcze problemy żołądkowe, z powodu których musieliśmy pozostać przez dwa dni w miejscu zakwaterowania. 

Ze względu na ograniczenia czasowe postanowiliśmy pokonać ostatnie 50 km autostopem. Ukończenie naszej trasy uczciliśmy baskijskim sernikiem i winem przy latarni morskiej, która była naszym celem.

Według przewodnika trasę długodystansową można podzielić na 47 dni. My pokonaliśmy ją w 35 (ograniczały nas terminy urlopu), ale kilka dodatkowych dni z pewnością by nam się przydało. Trasę oceniam jako wymagającą. Głównie ze względu na ukształtowanie terenu i różnicę wysokości, która w niektóre dni zbliżała się do dwóch tysięcy.

Lista całego wyposażenia znajduje się tutaj: https://lighterpack.com/r/2l1lvj (waga podstawowa 4,7 kg)

Zapiski z mojej przygody: https://www.instagram.com/wandering.ivet/