Test damskich butów zimowych KEEN GRETA BOOT II WP

Buty spodobały mi się od razu po wyjęciu ze sklepowej półki. Połączenie skóry i materiału wydaje się praktyczne pod względem wygody i przyjemne dla oka, co czyni je uniwersalnym modelem, odpowiednim do noszenia w mieście. Buty w pudełku wydają się dość masywne i ciężkie, ale gdy tylko weźmie się je do ręki, zaskakują lekkością.

System sznurowania za pomocą metalowych oczek jest bardzo wygodny – lubię ten styl w wysokich butach. Szycie i zapięcie oczek sznurówek jest wysokiej jakości i nie ma śladu, że mogłyby się rozerwać lub przetrzeć. Podwyższona pięta na palcach jest typowa dla KEEN i nie muszę się martwić o uszkodzenie skóry.

Koniec października w Rovaniemi nie był tak surowy pod względem temperatur, jak się spodziewałam. Buty, zgodnie z oczekiwaniami, doskonale poradziły sobie z temperaturami w okolicach zera. Wręcz przeciwnie, byłam ciekawa ich oddychalności, którą bardzo chwalę. Moje stopy nie zmarzły nawet podczas całodniowej wędrówki. Dały radę nawet podczas nocnego polowania na zorzę polarną, kiedy spieszyliśmy się na wzgórze i staliśmy tam ponad godzinę zimą. Nawet moje palce u stóp były ciepłe, kiedy je zdjęłam (a to nie zdarza mi się często).

Następnie testowałem mróz, śnieg i zimowe -8°C w naszych czeskich górach. Półdniowa wyprawa na mrozie była wystarczająca we wrażenia. Podsumowując, ciepłe pozostały tylko moje stopy i palce u stóp. Technologia KEEN.WARM w wersji z izolacją wewnętrzną o gramaturze 200 g jest w zupełności wystarczająca.

Prawdopodobnie nie spotkam się z temperaturami w okolicach minus trzydziestu, jak podaje producent, więc moje testy odbyły się w warunkach do -11°C. Po sześciu godzinach jazdy na nartach przy mrozie -10°C , zmiana butów narciarskich na ciepłe buty KEEN Greta była prawdziwym rajem dla moich stóp.

Oprócz ochrony stóp przed zimnem, potrzebuję także zimowych butów, które ochronią je przed wilgocią, szczególnie zimą.

Dlatego zabierałam buty KEEN Greta Boot II WP na wycieczki, gdy tylko zaczął padać śnieg, również na spacery z psem, do i z pracy. Nie mogłam uniknąć kałuż, nagłego zanurzenia w strumieniu i nieplanowanego upadku przez lód aż po kostki w płynne błoto. W pierwszej sekundzie „pod wodą” czułam zimno, ale gdy tylko buty wyjęłam z wody,  to po zimnie ani widu ani słychu. Dzięki wodoodpornej warstwie, nawet błoto całkiem dobrze spływało.

Nie odczuwam zimna na śniegu, musiałabym zasypać buty i szczelnie je otulić śniegiem. Moje doświadczenia z wodoodpornością podczas normalnego użytkowania, wycieczek i codziennych sprawunków są jak dotąd doskonałe i nie boję się wilgoci. Do butów zakładałam tylko skarpety z wełny merino lub wysokie zimowe skarpety do biegania.

Testowałam przyczepność na śniegu w Alpach i Szumawie. Na pierwszy rzut oka widać, kto nie jest pewny siebie podczas zjazdu i spodziewa się poślizgu. Zjeżdżałam z zaśnieżonego wzgórza absolutnie pewnym krokiem.

W przejściach, gdzie były tafle lodu, próbowałam się też ślizgać. W przeciwieństwie do mojego męża, który miał z tym problem, nie poślizgnęłam się nawet na długości buta, bo podeszwa mi się „zacinała”. Wzór buta znajdował miejsca na oblodzonej powierzchni, gdzie był dobrze dociśnięty, więc nie pozwalał na ślizganie się – niestety, nawet jeśli samemu chciało się trochę poślizgnąć. Moje buty, o dziwo, ślizgały się po mokrych kostkach tzw. „kocich łbach” w mieście.

Dzięki temu, że but ma prawie cały „komin” wykonany z trwałego, wyściełanego i ocieplonego materiału, zapewnia on przyjemny komfort chodzenia w porównaniu do wysokich, w pełni skórzanych butów trekkingowych.

Pięta dobrze przylegała do stopy podczas chodzenia, a stopa nie przesuwała się w bucie, co doceniłem szczególnie na nierównym terenie. Po wewnętrznej stronie cholewki znajduje się 2-3 cm miękkiego futerka, które zwiększa komfort. Doceniłam elastyczność komina, zwłaszcza przy większym zakresie ruchu, np. podczas chodzenia w dół lub pod górę.

Myślę, że ważne jest, aby wiedzieć, jak prawidłowo zawiązać but. Podczas mojej pierwszej wycieczki zrobiłam to źle, nie zacisnęłam dolnej części na podbiciu i zacisnęłam ją, mocno zaciskając górną część. To był duży błąd. W ciągu dnia jedna ze stóp jeszcze bardziej mi spuchła, a potem, przez mocno zamocowany język, który nie pozwalał na niezbędną elastyczność (szczególnie podczas chodzenia pod górę), miałam siniaka na piszczeli. Następnym razem zwróciłam uwagę i stopniowo zacisnęłam go od podbicia – a co najważniejsze, w tych butach nie trzeba zaciskać sznurówek jak w łyżwach. Siniaków podczas wycieczek już nie było.

Niektórzy uważają, że wysokie buty w samochodzie stanowią problem. Ja jeżdżę w nich bez problemu, ale prawdopodobnie nie założyłbym ich na kilka godzin jazdy bez tempomatu i wolałbym zmienić buty na niższe, gdzie moje kostki miałyby trochę więcej swobody.

Mam węższe stopy i nie wszystkie buty KEEN pasują do mnie, ale KEEN GRETA BOOT pasuje idealnie. Zapewnia dużo miejsca na palce podczas chodzenia, a jednocześnie dobrze trzyma kostkę.

Wybierając rozmiar tych butów, można kierować się długością stopy. W moim przypadku zmierzyłam stopę na 25,5 cm i zamówiłam rozmiar EU 39. Pasuje idealnie, a tzw. „oversize” jest już wliczony w ten moduł. But o jeden rozmiar większy był już na mnie za duży pod każdym względem.

Uważam, że buty KEEN GRETA BOOT II WP to idealne zimowe buty damskie na spacery o różnej długości na łonie natury, w mieście, krótko mówiąc, do regularnego ruchu na świeżym powietrzu. Zakładam je, gdy wiem, że będę „stać statycznie” na zewnątrz na mrozie – czy to czekając na zakończenie treningu dzieci, rozmawiając z przyjaciółmi, czy pomagając w organizacji zimowego wydarzenia. To buty, które zabieram ze sobą do alpejskich kurortów narciarskich, gdzie przemierzam spowite zimnem miasto i nie boję się spędzić w nich ośmiu godzin w pracy.

Gdy tylko temperatura na zewnątrz spada poniżej 9°C, zakładam buty KEEN Greta.