Ponad 1000 km w 36 dni: Honza przeszedł południową część Szlaku Czeskiego

Po niecałym roku ponownie wyruszyłem w trwającą ponad miesiąc wędrówkę zwaną „Stezka Českem”. Tegoroczne motywacje były oczywiście nieco inne niż te sprzed roku, ale mimo to wystarczająco silne. 

Po zeszłorocznej trasie północnej ( wrażenia opisałem w artykule ») chciałem ukończyć cały Szlak. Jednocześnie pomyślałem, że fajnie byłoby okrążyć cały kraj w ciągu 365 dni, więc w tym roku wyruszyłem już w czerwcu, aby wrócić do 30 lipca. 

Tym razem moje możliwości czasowe, zeszłoroczne doświadczenia i ambicje były już na takim poziomie, że byłem gotowy pokonać całą południową odnogę – łącznie ponad 1000 km. 

Tak samo jak w zeszłym roku wybrałem trasę z zachodu na wschód – do domu, na Morawę – i to z pełnym plecakiem. 

Plecak Osprey Kestrel 68 ważył ostatecznie bez wody i jedzenia około 14–15 kg. Z prowiantem spokojnie nawet 18 kg. Nocowałem głównie pod gołym niebem, a co czwartą lub piątą noc w cywilizacji, głównie po to, by naładować powerbank o pojemności 40 000 mAh. Codziennie pokonywałem odległości 30–45 km, co oznaczało zazwyczaj 10–12 godzin w drodze.

Po zeszłorocznych doświadczeniach (zdobytych w cierpieniu i bólu) na południu, gdzie jest dużo asfaltu, wybrałem buty trailowe Saucony Xodus Ultra 3 i Hoka Mafate Speed 4. Saucony bardziej na asfalt, a Hoka bardziej w terenie.

Kolejną zmianą był śpiwór Warmpeace Viking 300. Waga śpiwora i uczucie spania w puchu okazały się w końcu przyjemną i mile widzianą zmianą. Już od zeszłego roku ufałem wysokiej jakości tarpie Hannah Skyline 2 Light, dzięki czemu nawet w deszczowe dni nie musiałem się tak bardzo obawiać o swoje puchowe śpiwory.

Moja wędrówka rozpoczęła się w Aši, prowadziła przez najbardziej wysunięty na południe punkt Czech i zakończyła się w najbardziej wysuniętym na wschód punkcie Czech. Po drodze stopniowo przemierzyłem Las Czeski, Szumawę, Góry Novohradskie, Czeską Kanadę i Podyjí. Następnie długą równiną południowomorawską, przerywaną jedynie piękną Pálavą. Cała ta południowo-zachodnia granica z dawnym Zachodem jest w dużej mierze pokryta asfaltem. Głównie ze względu na tzw. „signálky”, czyli asfaltowe drogi przeznaczone dla ówczesnych strażników granicznych i ich samochodów UAZ. 

Następnie trasy prowadziły przez Białe Karpaty, Javorníky i Beskidy. Można by więc powiedzieć, że najlepsze zostawiono na koniec, ale to oczywiście kwestia subiektywna.

W każdym etapie mojej wędrówki czekała bowiem jakaś przygoda lub niezapomniane przeżycie. Na przykład w Lesie Czeskim spotkałem faceta z Turcji, który miał przy sobie tylko plastikową torbę i na próżno próbował zorientować się w Google Maps, szukając najkrótszej drogi do Niemiec (chętnie mu pomogłem 😉).

W Szumawie, między Jeziorem Czarnym a Jeziorem Diabelskim, przeżyłem taką burzę gradową, że gdybym nie schronił się akurat pod daszkiem, byłbym teraz poobijany jak niedzielny kotlet. 

Albo nieplanowane picie i rozmowy do późnej nocy w „zamkniętym” bufecie w wagonie w Novém Údolí z miejscowymi starosiedleńcami.

Ciekawy był też system „awaryjnych miejsc noclegowych”, gdzie w Szumawie można legalnie nocować w godzinach nocnych wyłącznie w tych miejscach. Są one rozmieszczone w regularnych odstępach, a mi zawsze odpowiadało spanie co jedno. 

Mimo to nie zrezygnowałem z biwaku na Poledníku (1315 m n.p.m.), który ostatecznie okazał się moim najwyżej położonym miejscem noclegowym na całej południowej gałęzi szlaku. Widok gwiazd, które tam widać, był niesamowity… A rano znów niesamowita wieża widokowa przebudowana z dawnego wojskowego punktu obserwacyjnego.

Albo kilkukilometrowy odcinek za Slavonicami, przy temperaturach jak w piekle, bez cienia i wody. To też było przeżycie – tak bardzo nie byłem spragniony od zeszłorocznego pragnienia na Szlaku w Górach Izerskich.

Prawdziwe kłopoty zaczęły się przed Znojmem, gdzie nagle pojawiły się nieprzyjemne bóle w okolicy piszczeli prawej nogi. Zdiagnozowałem u siebie coś w rodzaju zapalenia okostnej piszczeli, ale trudno to stwierdzić. 

Przez ten piękny region z niekończącymi się winnicami i Pálavą szedłem powoli, z sykiem przy każdym kroku. Nastrój poprawiło mi przynajmniej nieoczekiwanie luksusowe noclegowisko na „kempingu” Klentnice, które jest jedynym legalnym miejscem noclegowym w rezerwacie przyrody Pálava. Spodziewałem się tylko łąki pod tarp, ale ostatecznie okazało się, że to gospodarstwo w starym kamieniołomie, pełne zwierząt , przypominające miasteczko z westernu. 

Miejscowi starsi właściciele spędzają tu większość roku, a na pytanie, gdzie mogę się położyć, odpowiedzieli tylko: „Tam w saloonie jest łóżko, możesz się położyć pod oknem, a potem wpadnij na piwko”. Bardzo miłe miejsce i ludzie…

W każdym razie przez jakieś 4 dni naprawdę źle się czułem i myślałem nawet o przerwaniu wyprawy. W tym okresie bardzo pomogły mi (oprócz maści Ibalgin) również kijki trekkingowe Hannah Camping Speed Trail FL, które zabrałem ze sobą właśnie na wypadek jakichkolwiek trudności, a także po to, by wygodnie rozkładać tarp. 

Z czasem ból na szczęście ustąpił (a może po prostu się przyzwyczaiłem) i mogłem cieszyć się ostatnią ćwiartką Szlaku w pagórkowatym terenie przy granicy ze Słowacją. Ten odcinek południowej części Szlaku, już bez asfaltu, był chyba naprawdę najbardziej atrakcyjny. 

Już w Białych Karpatach, choć nie było to dla mnie zaskoczeniem, zaskoczyły mnie tabliczki z napisem „uwaga na niedźwiedzie”, ale podobno jedzą one tylko borówki, padlinę i dzwoneczki :-D.  

Rano, po noclegu na Małym Lopeníku, wyszedłem w taką mgłę, że nawet Rákosníček by się w niej zgubił. Było to jednocześnie magiczne i przerażające. Potem mgła zaczęła się stopniowo rozrzedzać i przez przerwy w chmurach pojawiały się ciekawe widoki.

Kolejny odcinek wzdłuż grzbietu w Javorníkach był dla mnie najpiękniejszym etapem, pełnym widoków, dzikich lasów, zielonych łąk i górskich schronisk na pograniczu czesko-słowackim. Ostatnie około 66 km na końcu trasy pokrywały się z zeszłoroczną trasą północną, więc i tym razem nie mogłem pominąć słynnej pizzy w Mostach koło Jablunkova.

Końcowe uczucie déjà vu w najbardziej wysuniętym na wschód punkcie oraz satysfakcjonujące poczucie, że cały projekt zakończył się sukcesem, były już tylko nagrodą za tę długą, ale niezwykle piękną wędrówkę.